Biskup Konstantyn Dominik był
pierwszym Kaszubem, który w kościele katolickim doszedł do
godności księcia kościoła. W 1991 roku w naszym mieście jedna z
ulic otrzymała jego imię.
Biskup Dominik urodził się we wsi
kaszubskiej Gnieżdżewo koło Pucka., w 1870 roku, a więc w czasie,
gdy kolejne pokolenie Kaszubów było wynarodawiane przez pruskiego
zaborcę. Pochodził z rodziny chłopskiej, co w przyszłości
wpłynęło na Jego relację z miejscową ludnością pomorską.
Powszechnie wiadomo, że ze swoimi ziomkami porozumiewał się w ich
języku. Osobiście uważam Go za lokalnego patriotę.
Gimnazjum ukończył w Chełmnie nad
Wisłą, w mieście znanym z ciągłej walki z Prusakami. Następnie
były studia w pelplińskim Collegium Marianum. Już w czasach
gimnazjalnych angażował się w tajnym Towarzystwie Filomatów.
Seminarium w Pelplinie ukończył w 1897 roku i wtedy też przyjął
święcenia kapłańskie.
Odtąd zaczęła się Jego kariera
duchowna. Był kolejno wikarym, prefektem w gimnazjum, wicedyrektorem
w seminarium duchowym, wykładowcą, a w latach 1920 – 32 rektorem
seminarium.
Biskupem sufraganem mianował Go papież
Pius XI w 1928 roku.
Pamiętając o swoich korzeniach,
biskup Dominik wspierał osobiście ubogich, a od 1930 roku
przewodniczył Towarzystwu Dobroczynności. Angażował się w
poszerzaniu kultu Matki Boskiej Swarzewskiej, bowiem ta wieś była
jego rodzinną parafią.
W 1937 roku mianowany został
Wikariuszem Generalnym. Był nadal bardzo aktywny, pomimo nękającej
go przewlekłej anemii (białaczki?).
Gdy w 1939 roku biskup Okoniewski
wyjechał za granicę, jego obowiązki przejął biskup Dominik.
Po wkroczeniu hitlerowców internowany,
zmarł w szpitalu, w 1942 roku.
Jego grób znajduje się w Katedrze
Pelplińskiej.
